غزل شمارهٔ ۴۳۹

غزلیات

دلی کامد ز عشق دوست در جوش
بماند تا قیامت مست و مدهوش

ز بسیاری که یاد آرد ز معشوق
کند یکبارگی خود را فراموش

بر امّید وصال دوست هر دم
قدح‌ها زهر ناکامی کند نوش

برون آید ز جمع خودنمایان
بیندازد ردای و فوطه از دوش

اگر بی دوست یک دم زو برآید
شود در ماتم آن دم سیه‌پوش

فروماند زبان او ز گفتن
بماند تا ابد حیران و خاموش

درین اندیشه هرگز نیز دیگر
بننشیند دل عطار از جوش

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}