غزل شمارهٔ ۴۹۲

غزلیات

ای عشق تو پیشوای دردم
وی درد تو هر زمان و هر دم

آیینهٔ عارضت سیه شد
کز حد بگذشت آه سردم

یک لحظه بر من آی آخر
تا کی داری ز خویش فردم

تا من خط سبز تو ببینم
تو درنگری به روی زردم

گر کار دلم ز دست بگذشت
تا در خطر هزار دردم

گو بگذر از آنکه شست زلفت
دست آویز است و پایمردم

گفتی بگریز و ترک من گیر
کاورد ز خاکی تو گردم

گویی من مستمند مسکین
خونی کردم که آن نکردم

خونم به مریز از آنکه بس زود
من بی تو بسی به خون بگردم

خونم بخوری و نیست یک شب
تا از تو هزار خون نخوردم

کو سوخته‌تر کسی ز عطار
یک سوخته نیست هم نبردم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}