غزل شمارهٔ ۶۱۱

غزلیات

چون زلف تاب دهد آن ترک لشکریم
هندوی خود کند هر دم به دلبریم

چون زلف کافرش ،  آهنگ دین کند
در حال بند کند در دام کافریم

مویی اگر همه خلق در من نگه کنند
مویی تمام بود زان زلف عنبریم

ای ساقی از می عشق ، دلقم بشو ، بیا
چون دلق زرق هست ،  چند از سیه گریم

تا کی ز رد و قبول دردی بیار که من
مست ملامتیم رند قلندریم

تا کی ز روی و ریا ، ساختن بتی  ز هوا
زین پس به بتکده‌ها مرد مقامریم

گر دی به صومعه در، مرد خلیل بدم
امروز پیش مغان چون گبر آزریم

گرچه به صورت ، حال ، از مؤمنان رهم
لیکن ز روی یقین گبرم چو بنگریم

عطار تا که نهاد در راه فقر قدم
کرد آن حقیقت فقر از جان و دل بریم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان

{{ metaLine }}

موردی نیست.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.poem_count }}

فال حافظ

کتاب‌ها

{{ catTitle }}

{{ total }} · {{ coupletTotal }}

خالی است.

موردی یافت نشد.

فال حافظ

{{ poem.title || "غزل حافظ" }}

نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

کتاب: {{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}

نظرات

هنوز نظری تأیید نشده.

{{ c.author }}

{{ c.body }}

{{ commentMsg }}