عطار
شمارهٔ ۳۲
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
در بادیه ای که عقل را راهی نیست
گر کوه درو،سیر کند کاهی نیست
گر هیچ رونده ای طلب خواهی کرد
شایستهٔ این بادیه جز آهی نیست
عطار
باب بیست و هفتم: در نومیدی و به عجز معترف شدن
در بادیه ای که عقل را راهی نیست
گر کوه درو،سیر کند کاهی نیست
گر هیچ رونده ای طلب خواهی کرد
شایستهٔ این بادیه جز آهی نیست
{{ metaLine }}
موردی نیست.
خالی است.
موردی یافت نشد.
فال حافظ
نیت کنید. همین متن، غزل کامل است.
{{ line }}
{{ poem.plain_text }}
{{ poem.poet_nickname }}
کتاب: {{ poem.category_title }}
{{ line }}
{{ poem.plain_text }}
نظرات
هنوز نظری تأیید نشده.
{{ c.body }}