دیوان قاسم انوار
صفحهٔ ویژهٔ دیوان قاسم انوار در فرم نو.
سید معینالدین علی پسر نصیر پسر هارون پسر ابوالقاسم حسینی قاسمی انواری تبریزی معروف به شاه قاسم انوار (زادهٔ ۷۵۷ هجری قمری در سراب، درگذشتهٔ ۸۳۷ هجری قمری در روستای لنگر تربت جام)، از شاعران ایرانی است. او از پیروان خاندان صفیالدین اردبیلی بود. معینالدین در شعر قاسمی یا قاسم تخلص میِکرد و یکی از پسران شیخ صفیالدین به اسم صدرالدین موسی به او لقب قاسمالأنوار را بخشید. قاسم بعدها شاگردی سید محمد میرمخدوم را که از مدینه به نیشابور آمده بود، نمود. سید قاسم بعد از آنکه مدتی در آذربایجان بود، به اشارت صدرالدین به گیلان رفت و بعد از چندی اقامت در گیلان و قزوین عازم خراسان شد و در نیشابور با اعتراض علما و اهل ظاهر روبرو شد و به هرات رفت و در آن شهر اقامت گزید. در این شهر عده زیادی به حلقه تربیت وی در آمدند و در خراسان شهرتی فراگیر یافت. در میان شاگردان و پیروان وی شماری از امیرزادگان دربار هرات نیز وجود داشتند. شهرت قاسم انوار در هرات و افزایش روزافزون پیروان او موجب هراس صاحب منصبان این دیا…
این دیوان در 11 بخش سازمان یافته است.
بخشهای دیوان
- دیوان اشعار — 783 گفتار
- انیس العارفین — 33 گفتار
- مقامات العارفین — 13 گفتار
نمونه اشعار
- ترجیع بند — بیا، ای عشق عالم سوز بی غم / قدم بر چشم من نه، خیر مقدم!
- شمارهٔ ۱ — ای آسیا، ای آسیا، سرگشتهای چون ما چرا؟ / از ما مپوشان راز خود، با ما بیان کن ماجرا
- شمارهٔ ۱ — سرور سینه من از فروغ روی تو بود / ولی بسوخت بدرد تو جان غم فرسود
- شمارهٔ ۱ — همه دان غیر خدا نیست، همه دانش ما / غیر ازین نیست که : هستی همه دانیم او را
- شمارهٔ ۱ — من بنده روی توام، ای باده پرست / وز نرگس مخمور تو جانم شده مست
- شمارهٔ ۱ — مقتدای ملک امام بشر / شاه انصاریان دین پرور
- شمارهٔ ۱ — دیشب آن گیل دلافروز، که بیمار اویم / اتفاقا به من افتاد گذارش ز قضا
- شماره ۱ — ال یار عزیز ابله که: جان با دینه دور / مسجد دسار و باردم که بوکن آینه در
- بخش ۱ - تمهید — منت خدای راجلت عظمته و علت کلمته،که بشعشعه انوار اسرار شموس، ارواح اقمار قلوب انسان را،یعن…
- بخش ۱ - صد مقام در اصطلاح صوفیه یا رساله عدد مقامات تمهید — حمد بر حضرت غنی احد / «الذی لم یلد ولم یولد»
- شمارهٔ ۲ — ای دل و جان عاشقان خسته تیغ مرحبا / غلغله تو در سمک کوکبه تو در سما
- شمارهٔ ۲ — میر مخدوم سفر کرد و دعایی فرمود / همه دلهای عزیزان بفراقش فرسود
- شمارهٔ ۲ — هزار شکر خدا را، که در جمیع امور / همیشه بر کرم اوست اعتماد مرا
- شمارهٔ ۲ — گر جانم گویم، عاشق پیشین شماست / ور دل گویم، بنده مسکین شماست
- شمارهٔ ۲ — روضة المذنبین احمد جام / آن نهنگ محیط بحر آشام
- شمارهٔ ۲ — یارب، این درد فراقا چه دوا شایه کدن / خبر آشوم، مگر تیغ و کفن در گردن
- شماره ۲: بیا، ای ساقی جانها، بیار آن باده در گلشن — بیا، ای ساقی جانها، بیار آن باده در گلشن / به غایت خوشدلم کان یار میپرسد که: سن کیم سن؟
- بخش ۲ - فی نظم انیس العارفین — یا مغیث المذنبین معطی السؤال / یاانیس العارفین،یا ذوالجلال
- بخش ۲ - خطاب — بشنو،ای طالب ره توفیق / در طریق خدا علی التحقیق
- شمارهٔ ۳ — ای صبح سعادت ز جبین تو هویدا / این حسن چه حسنست؟ تقدس و تعالا
- شمارهٔ ۳ — یارب، بحق آنکه تویی عالم اسرار / کز یار سفر کرده ما کیست خبر دار؟
- شمارهٔ ۳ — قاسمم، قاسم انوار، که اسرار ازل / نیست پوشیده ز من، خلق چه دانند مرا؟
- شمارهٔ ۳ — تا بر سر کوی عاشقی منزل ماست / سر ازلی و ابدی حاصل ماست
- شمارهٔ ۳ — گاه با خود نشسته ام ز بدی / گاه برخاسته ز فکر خودی
- شمارهٔ ۳ — با گیل دلبر گفتم که: ای جان / تی دوست داریم، تی بنده فرمان
- شماره ۳: صباحین مبارک السن، چلبی قلاک السن — صباحین مبارک السن، چلبی قلاک السن / سلام ایله جان یردک، چلبی بزی انطمه
- بخش ۳ - فی نعت سیدالمرسلین،صلوات الله و سلامه علیه — صدر عالم،آفتاب شرع ودین / صفوت آدم،نبی المرسلین
- بخش ۳ - عدد مقامات بطریق اجمال — از بدایات گیر تا ابواب / بعد ازان تا معاملات و صواب
- شمارهٔ ۴ — ایهاالصابرون فی البلوا / طرقوا طرقوا الی المولا
- شمارهٔ ۴ — درویش، که حرف او بصورت پنجست / هریک بمثابه ای که بیش از پیشست
- شمارهٔ ۴ — دل عاشق چشم ترک مستانه تست / تو شمعی و عالم همه پروانه تست
- شمارهٔ ۴ — نقطه سه باشد ای گزین آرا / چون شنیدی بگوی : سلمنا
- شمارهٔ ۴ — قبله جان من تویی، گیل فرشته رنگ و بو / ماه سپهر مکرمت، سرو ریاض آرزو
- شماره ۴ — بیر باغچه یتم برردی اقول المه / باغچه ابسی ایتی که هی بوالمدن المه
- بخش ۴ - فی الندامة و التأسف وفیه معارف کثیرا — ای دریغا! عمر من بر باد شد / بر من از غفلت بسی بیدادشد
- بخش ۴ - قسم بدایات — از بدایات اولست سخن / بشنو و بعد از آن تأمل کن
نظرات
هنوز نظری تأیید نشده.
{{ c.body }}