حزین لاهیجی — مثنویات
138 گفتار · 3347 بیت
فصلها
- چمن و انجمن (10 گفتار · 0 بیت)
- تذکرة العاشقین (11 گفتار · 0 بیت)
- فرهنگ نامه (18 گفتار · 0 بیت)
- صفیر دل (31 گفتار · 0 بیت)
- خرابات (21 گفتار · 0 بیت)
- ودیعة البدیعه (41 گفتار · 0 بیت)
- مطمح الانظار (6 گفتار · 0 بیت)
گفتارها
- بخش ۱ - مثنوی مسمّی به چمن و انجمن
- بخش ۱ - مثنوی تذکرهٔ العاشقین
- بخش ۱ - فرهنگ نامه
- بخش ۱ - مثنوی صفیر دل
- بخش ۱ - مختصری از کتاب مثنوی مسمّی به خرابات
- بخش ۱ - مثنوی ودیعهٔ البدیعه که حزین آن را به تقلید از حدیقهٔ سنایی در هفتاد سالگی سروده است
- بخش ۱ - مثنوی مطمح الانظار
- بخش ۲ - کف نیاز به دربار بی نیاز به دعا گشودن و گوهر مدعا از نیسان عطا ربودن
- بخش ۲ - در مناجات باری تعالی عزّ اسمهُ
- بخش ۲ - در نعت خواجه دوسرا علیه و علی آله التحیه و الثثا
- بخش ۲ - آهنگ پرده سازی نیاز به زبان بی زبانی و برگ و ساز راه حجاز بی...
- بخش ۲ - در گشایش این نامهٔ نامی و درج گرامی گوید
- بخش ۲
- بخش ۲ - فی التوحید
- بخش ۳ - آرایش شاهدان انجمن آرای سخن به زیور نعت خواجهٔ کونین صلّی الله علیه و آله المصطفین
- بخش ۳ - نعت سرور انبیا فخر بنی آدم محمّد مصطفی(ص)
- بخش ۳ - خطاب زمین بوس
- بخش ۳ - نیایش سرور عرش مسیر، نخستین نقش تقدیر، وسیلهٔ کارگاه ایجاد رابطهٔ مبدأ و معاد سلام الله علیه و علی آله الامجاد
- بخش ۳ - در صفت دنیای ناپایدار که قبله کج نظران و دام فریب بی خبران است و مذمّت اهل آن گوید
- بخش ۳
- بخش ۳ - فی النعت
- بخش ۴ - از خوان وصال به سرانگشت خامه نمکی چشیدن و عرض نیاز را به بساط خطاب کشیدن
- بخش ۴ - عرض زمین بوس به حضرت ختمی پناه علیه التّحیّه والثّناء
- بخش ۴ - در منقبت سرور اولیا -علیه التحیّه و الثّنا- یعنی امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب (ع)
- بخش ۴ - نخل بندی این دلگشا چمن به ستایش خاقان سخن
- بخش ۴ - در تحسر فرقت رفتگان و تذکر حال گذشتگان گوید
- بخش ۴
- بخش ۴ - فی المنقبه
- بخش ۵ - رخ طاعت به خاک ضراعت سودن و لب سوال به منتهی الآمال گشودن
- بخش ۵ - در منقبت شاه سوار عرصهٔ لافتی سلام اللّه علیه
- بخش ۵ - ستایش خاقان سخن
- بخش ۵ - جبین سایی خامه بر آستان عشق
- بخش ۵ - در سماع سخن از شیخ مصلح الدّین سعدی شیرازی و تأثیر آن نغمه پردازی
- بخش ۵
- بخش ۵ - گشایش نامهٔ عرفان دبیر به دستان سنجی خامهٔ بلند صفیر
- بخش ۶ - شکفتن غنچهٔ منقبت امیر مومنان و سرور انس و جان اسدالله الغالب علیّ بن ابیطالب صلوات الله الملک المنان از شاخسار خامهٔ رطب اللّسان
- بخش ۶ - در مدح جدّش شیخ زاهد گیلانی سروده است
- بخش ۶ - در گشایش این نامهٔ نامی گوید
- بخش ۶ - حکایت
- بخش ۶ - ذکر تلقین ارشادمآب استادی نوٌر الله مضجعه
- بخش ۶
- بخش ۶ - دمیدن صبح تجلّی از افق هویّت ذات بر تنویر ظلمتکدهٔ انیّت جهان
- بخش ۷ - چمن طرازی این صحیفهٔ لا ریب به ذکر اشارت غیب
- بخش ۷ - دربارهٔ پدر دانشمند خود سروده است
- بخش ۷ - در وصف حسن
- بخش ۷ - حکایت طفلی که ماری در دست داشت و تشبیه دنیا به آن
- بخش ۷ - در خطاب پادشاه که صلاح وی صلاح این کارگاه و فسادش تباهی نظام انام است گوید
- بخش ۷
- بخش ۸ - شمع محبّت در انجمن غیرت افروختن و پروانه ی غیرت سوختن
- بخش ۸ - اندرز به شاه صفوی
- بخش ۸ - صفت جنگ
- بخش ۸ - حکایت
- بخش ۸ - حکایت در محافظت حال و مراقبت مآل
- بخش ۸
- بخش ۹ - نخل بندی چمن بیان به تعریف بهار جان که فصل کامرانی ست و بهار جان که موسم گل افشانی
- بخش ۹ - تمثیل
- بخش ۹ - صفت تیغ
- بخش ۹ - کام بخشی خامهٔ حکمت نگار به یاد خلاصهٔ ادوار و نقاوهٔ اخیار والد بزرگوار حشره الله مع الاطهار
- بخش ۹ - حکایت در توسّلی کلّی به حریم جلال قادر بی همتا و تجافی از ماسوا
- بخش ۹
- بخش ۱۰ - سلسله جنبانی داستان سرای این داستان در انجمن سماع دوستان
- بخش ۱۰ - در مخاطبهٔ نفس و خاتمهٔ کتاب گوید
- بخش ۱۰ - صفت اسب
- بخش ۱۰ - مناجات
- بخش ۱۰ - حکایت درآیین فتوّت و شیوهٔ مروّت
- بخش ۱۰
- بخش ۱۱ - مناجان
- بخش ۱۱ - صفت نامه
- بخش ۱۱ - تذکر این حدیث مصطفی که الدّال علی الخیر کفاعله
- بخش ۱۱ - مکالمهٔ شیخ الرئیس با کنّاس در قناعت و ترک تحمّل منّت از ناس در مذمّت طمع و زشتی آن گوید
- بخش ۱۱
- بخش ۱۲ - در نصیحت و بی وفایی دهر گوید
- بخش ۱۲ - سفیر خامهٔ بلند صریر به هوش افزایی مرزبانان حکمت پذیر
- بخش ۱۲ - بی ارزشی دنیا و مثال اهل دنیا
- بخش ۱۲
- بخش ۱۳ - در صفت مردان کار فرماید
- بخش ۱۳ - حکایت
- بخش ۱۳ - شرمندگی از ستایشگران
- بخش ۱۳
- بخش ۱۴ - خطاب به پادشاه در قبول صلح و ترک ستیز و اندرزی چند از حِکم
- بخش ۱۴ - حکایت
- بخش ۱۴ - در ستایش آزادگی و ذمّ طمع
- بخش ۱۴
- بخش ۱۵ - حکایت
- بخش ۱۵ - حکایت
- بخش ۱۵ - حکایت سیرت بهرام با عدل و داد در شفقت و انصاف با عباد
- بخش ۱۵
- بخش ۱۶ - صفت ممالک بهشت نشان ایران عَمَّره اللّه
- بخش ۱۶ - حکایت
- بخش ۱۶ - حکایت از تاریخ دهقان در صعوبت صحبت احمقان
- بخش ۱۶
- بخش ۱۷ - در توصیف دارالسلطنه اصفهان گوید
- بخش ۱۷ - حکایت
- بخش ۱۷ - در نوائب زمان و معاتبهٔ سفلگان گوید
- بخش ۱۷
- بخش ۱۸ - در صفت خاموشی گوید
- بخش ۱۸ - حکایت
- بخش ۱۸ - حکایت از واردات خویش
- بخش ۱۸
- بخش ۱۹ - حکایت
- بخش ۱۹ - حکایت در مکافات درست کرداران و مجازات نیکوکاران
- بخش ۱۹
- بخش ۲۰ - اشارت به عدل و انصاف و ترک جور و اعتساف
- بخش ۲۰ - حکایت در تحذیر از انس به زخارف کودک فریب
- بخش ۲۰
- بخش ۲۱ - حکایت
- بخش ۲۱ - در فصل خطاب و خاتمهٔ کتاب گوید
- بخش ۲۱
- بخش ۲۲ - حکایت
- بخش ۲۲
- بخش ۲۳ - حکایت
- بخش ۲۳
- بخش ۲۴ - حکایت
- بخش ۲۴
- بخش ۲۵ - حکایت
- بخش ۲۵
- بخش ۲۶ - حکایت
- بخش ۲۶
- بخش ۲۷ - اشارت به سلوک سبیل عجز و مسکینی و ترک خودی و خودبینی
- بخش ۲۷
- بخش ۲۸ - حکایت
- بخش ۲۸
- بخش ۲۹ - حکایت
- بخش ۲۹
- بخش ۳۰ - اشارت به کلام هدایت نظام عارف عالی مقام که گفت: کن بالخیر موصوفاً لا للخیر وصافاً
- بخش ۳۰
- بخش ۳۱ - ختم کلام و انسجام مرام
- بخش ۳۱
- بخش ۳۲
- بخش ۳۳
- بخش ۳۴
- بخش ۳۵
- بخش ۳۶
- بخش ۳۷
- بخش ۳۸
- بخش ۳۹
- بخش ۴۰
- بخش ۴۱
نظرات
هنوز نظری تأیید نشده.
{{ c.body }}