غزل 62 | چون مظهرِ حسنِ تو رخِ ماه رُخانست
چون مظهرِ حسنِ تو رخِ ماه رُخانست
میلِ دلِ عاشق به رُخِ ماه رُخانست
چون شاهدِ حُسنت همه‌جا جلوه‌گری کرد
هرکس به جمالِ تو ز جایی نگرانست
بَر جان جهان، ز آتشِ سودای تو داغست
وز مهرِ رُخَت در دلِ هر ذره نشانست
تا دید دلم مهرِ جمالِ تو ز ذرات
زان رو همه دم واله و شیدای جهانست
از عربدهٔ غمزه‌ات ای شاهدِ رعنا
در کوی خرابات عجب شور و فغانست
از جامِ تجلیِ الهی همه مستند
گر سالکِ اطوار و اگر پیرِ مُغانست
«مایی و تویی» بود حجاب رُخِ جانان
ورنه ز همه کون و مکان یار عیانست
تا مستِ میِ عشق تو گشتند دل و جان
این بیخود و دیوانه، وآن جامه درانست
کو عاشق دیوانه ترا همچو «اسیری»
در عشقِ تو او نادرهٔ دور و زمانست
فرم نو
تعبیر شما از این فال
نظر شما برای دیگران و برای بهتر شدن تعبیر خیلی مهم است. چند جمله بنویسید.
هنوز نظری تأیید نشده. اول شما بنویسید.
{{ c.body }}