امیر پازواری

شعر 37 | سَودٰائیمِهْ تِهْ وٰا دَکِتْ کیچِهْ بٰازٰارْ

سَودٰائیمِهْ تِهْ وٰا دَکِتْ کیچِهْ بٰازٰارْ

اَشْکِ سِرْخْ بِهْ مِهْ چِشْ کَلِنِهْ چَچی‌وٰارْ

اَمیرْ گِنِهْ تِهْ نَدیینْ، رُوزی سی وٰارْ

بِنٰالِمْ بِهْ اُونْسُونْ کِهْ طِفْلِ اَوی مٰارْ

گَرْ دُوسْ وَرْ مِرِهْ رُو وَرِنْ یٰا رُوبٰارْ

یٰا مَنْصُورْ پِیُونْ وَرِنْ بِهْ پٰائینِ دٰارْ

تی وٰاسْتِرْ مِرِهْ پُوسْ کِنِنْ زٰاری زٰارْ،

اَنَاالْحَقْ بِهْ تِهْ سَرْکِهْ تِهْ یٰارْمِهْ تِهْ یٰار