امیر پازواری

شعر 117 | من دوّمه که عشق، خطّ جفا کشیین

من دوّمه که عشق، خطّ جفا کشیین

نازنین نتومّه غم و دردره چیین

ته بدی، عشقْ غَمْ‌رِهْ غَمِ سَرْ بنّیین

ته ویله و مه زیله ره فرق پرنیین

هرجا که نگاه شونه نشینه شیین

هرچیز که هوس وینه، نَوِنِهْ دیینْ

خوبون جهون تا هَسّنِهْ ته جائیینْ

چش‌رِهْ دوندی، دیم ره مه جانپشیین