امیر پازواری

شعر 120 | کیون بندگی، کین بیورد خنه واچین

کیون بندگی، کین بیورد خنه واچین

ندیمه همتای ته که بو در ماچین

دینگنن به خاک مه سر و چینن هاچین

ز من ته ورجه نتومّه شه دل‌ره واچین

بورم یمن تا بلکه بورم تا به چین

اندی شهر بورم تا که نوینم ته کین

سوا که در اینی، ابرو ره زنّی چین

دل خد دنّی و کس ندارنه ته دین