حافظ

غزل 133 | صوفی نَهاد دام و سَرِ حُقِّه، باز کَرْد

صوفی نَهاد دام و سَرِ حُقِّه، باز کَرْد

بُنْیادِ مَکْر با فَلَکِ حُقِّه‌باز کَرْد

بازیِّ چَرْخ بِشْکَنَدَش بِیْضِه دَر کُلاه

زیرا که عَرْضِ شُعْبَدِه با اَهْلِ راز کَرْد

ساقی! بیا! که شاهِدِ رَعْنایِ صوفیان

دیگَر به جِلْوِه آمد و آغازِ ناز کَرْد

این مُطْرِب اَز کُجاست که سازِ عِراق ساخت؟

وآهَنْگِ بازْگَشْت به راهِ حِجاز کَرْد؟

ای دِل! بیا! که ما بِه پَناهِ خُدا رَویم

زآنْچ آسْتینِ کوتَه و دَسْتِ دِراز کَرْد

صَنْعَت مَکُن که هَرکِه مُحَبَّت، نَه راسْت باخْت

عِشْقَش به رویِ دِل، دَرِ مَعْنی، فَراز کَرْد

فَرْدا که پیشگاهِ حَقیقَت شَوَد پَدید

شَرْمَنْدِه رَهْرُوی کِه عَمَل بَر مَجاز کَرْد

اِی کَبْکِ خوش‌خُرام! کُجا می‌رَوی؟ بِایست!

غَرِّه مَشو! که گُرْبِهٔ زاهِد، نَماز کَرْد

«حافِظ»! مَکُن مَلامَتِ رِنْدان! که دَر اَزَل

ما را خُدا زِ زُهْدِ ریا، بی‌نیاز کَرْد

تعبیر

نتیجهٔ فال روشن و امیدوارکننده است؛ کار نیت‌شده راه می‌افتد.

تعبیر عامیانه

این فال روی هم رفته روشن است. نیتت دور از دسترس نیست؛ یک قدم کوچک بردار. حافظ اینجا ریا را می‌زند. ظاهر را کنار بگذار؛ دلت چه می‌خواهد همان را بگو.

تعبیر نو

پیام فال گشایش است. نیتی که با نیت پاک گرفته‌اید، اگر پیگیری شود، به نتیجه می‌رسد.

معنی

غزل با «صوفی نَهاد دام و سَرِ حُقِّه، باز کَرْد» شروع می‌شود. ساقی و رندی اینجا سفارش باده نیست؛ ضد تظاهر است. حافظ می‌گوید راست باش، نه ظاهرساز. نیاز و دعا در غزل هست؛ خواسته با تواضع دنبال می‌شود. این معنی از خود بیت‌ها ساخته شده؛ بازنویسی سایت دیگر نیست.

عشق و دل

حال دل نیازمند توجه است. محبت را نشان دهید، اما انتظار معجزهٔ یک‌شبه نداشته باشید.

کار و زندگی

جابه‌جایی، سفر کاری یا تغییر جا در نیت شماست. زمان‌بندی را با مشورت ببندید.

توصیه

نیت را عملی کنید: یک تماس، یک درخواست، یا یک تصمیم کوچک همین امروز.

تعبیر ادبی و سنتی است؛ جای مشورت پزشکی، حقوقی یا مالی نیست.

خوانش سیدعلی موسوی گرمارودی — بازنشر با ذکر نام خواننده