امیر پازواری

شعر 17 | صَنعونْ صفتْ ترسا وَچه رهْ بَدیینْ

صَنعونْ صفتْ ترسا وَچه رهْ بَدیینْ

خَمْر بَخردن وُ مَصْحَفْ بَسوجنّیینْ

زُنّارْ دَوسّنْ وُ خوکْ (خی) چرا ئنّیینْ

سی‌وار بهتر که ناکِسن مهرورزیینْ

میمونْ بئیینْ، یا که عَنْترْ (اَنْترْ) بئیینْ

کشیینْ زنجیرْ گردنْ، رهانئیینْ

شه دوستِ رقیبْ ره به شه چشْ بدیین

سی‌وار بهتر که ناکِسن مهرورزیینْ

کِچّکْ(کرْچکْ) بئیین، دایم هوا دئیین

به بُوردنِ چینّکا دِچٰارْ بئیین

یا پیرهْ زنونْ شه دلْ براجنّیینْ

سی‌وار بهتر که ناکِسن مهرورزیینْ

یا خوکْ (خی) بَئیینْ وُ ویشه چگالنّیینْ

کِشتی بِشکسِّنْ، دولتْ دِریُؤ شنّیین

سیمرغِ پیُون، هرگزْ آدمْ ندیینْ

سی‌وار بهتر که ناکِسن مهرورزیینْ