شمارهٔ ۴۹

غزلیات

بهار پرده برانداخت روی نیکو را
نمونه گشت جهان بوستان مینو را

یکی در ابر بهاری نگر، ز رشته صبح
چگونه می‌گسلد دانه‌های لؤلؤ را

سفر چگونه توان کرد در چنین وقتی
ز دست چون بتوان داد روی نیکو را

به باغ غرقه خونست لاله، دانی چیست؟
ز تیغ کوه بریده‌ست روزگار او را

به وقت صبحدم آواز می‌دهد بلبل
درون باغ ترنم کنان خوشگو را

بیا که تا به چمن دررویم و بنشینم
به بوی گل به کف آریم جام گلبو را

چو دست تر شود از باده، آنگهی، خسرو
قفا زنیم مر این عالم جفاجو را

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}