اوحدالدین کرمانی

شعر 155 | ای گشته به اسباب غمت جانم شاد

ای گشته به اسباب غمت جانم شاد

از درد تو هرگز دل من سور مباد

هر کس که نمیرد چو من اندر پایت

او خود نبود زنده که هرگز مزیاد