اوحدالدین کرمانی

شعر 202 | این راز درونی مشمر کاری خُرد

این راز درونی مشمر کاری خُرد

کاینجای نه صاف می گذارند نه دُرد

دنیا داری و عاقبت خواهی بُرد

این به باشد چو عاقبت خواهی مُرد