اوحدالدین کرمانی

شعر 32 | هرگاه که آنچنان کَت افتد باشی

هرگاه که آنچنان کَت افتد باشی

هر چند که نیک می کنی بد باشی

در بندگیش چو نفع خود می طلبی

بی هیچ گمان تو بندهٔ خود باشی