اوحدالدین کرمانی

شعر 41 | درمان غمت امید بی درمانی است

درمان غمت امید بی درمانی است

راه طلبت بی سر و بی سامانی است

سرمایهٔ جمله پای داران ارزد

آن سر که در او مایهٔ سرگردانی است