اوحدالدین کرمانی

شعر 49 | مستان رهش تمام هشیار آیند

مستان رهش تمام هشیار آیند

از غایت بی سری کله دار آیند

پادار به رنج اگر چه سرگردانی

سرگشته تر از من و تو بسیار آیند