اوحدالدین کرمانی

شعر 53 | یک ذرّه غمش به صد جهان نتوان داد

یک ذرّه غمش به صد جهان نتوان داد

و اسرار بلاهاش به جان نتوان داد

اندر غم [او] سوختن و محو شدن

ذوقی است کز آن ذوق نشان نتوان داد