اوحدالدین کرمانی

شعر 147 | صبری که دلم بدو قوی بود برفت

صبری که دلم بدو قوی بود برفت

بس دیر به دست آمد و بس زود برفت

هر چند که لاف پایداری می زد

چون آتش غم بدید چون دود برفت