اوحدالدین کرمانی

شعر 34 | عیشی که مهیّاست رها نتوان کرد

عیشی که مهیّاست رها نتوان کرد

سر در سر یار بی وفا نتوان کرد

عمری که تو راهست غنیمت می دان

کان را چو نمازها قضا نتوان کرد