اوحدالدین کرمانی

شعر 119 | عشق است که کیمیای فقر است دَروُ

عشق است که کیمیای فقر است دَروُ

ابری است که صد هزار برق است درو

بنگر تو که دلها چه عجایب بحری است

کاین عالم کاینات غرق است درو