اوحدالدین کرمانی

شعر 135 | حاشا که من از خاک درت برخیزم

حاشا که من از خاک درت برخیزم

وز لعل لب چون شکرت برخیزم

در آرزوی زلف خم اندر خم تو

چون موی شدم کی زسرت برخیزم