اوحدالدین کرمانی

شعر 153 | از لذّت این وجود مانع گردی

از لذّت این وجود مانع گردی

بر عین کمال خویش صانع گردی

بر جمله جهانیان شود مسکن تو

با لقمه و خرقه ای چو قانع گردی