اوحدالدین کرمانی

شعر 171 | بادی که زکوی فقر گرد انگیزد

بادی که زکوی فقر گرد انگیزد

بر آتش کبر آب تواضع ریزد

حقّا که هزار تاج کسری ارزد

گردی که زپای این گدایان خیزد