اوحدالدین کرمانی

شعر 245 | گر زانک بر کس نروم روزی چند

گر زانک بر کس نروم روزی چند

تا کاشتهٔ خود دروم روزی چند

دانی غرضم از آن نشستن چه بُود

تا غیبت خلق نشنوم روزی چند