اوحدالدین کرمانی

شعر 32 | ای دل تو گر از غبار تن پاک شوی

ای دل تو گر از غبار تن پاک شوی

تو روح مطهّری بر افلاک شوی

عرش است نشیمن تو شرمت ناید

کآیی و مقیم خطّهٔ خاک شوی