اوحدالدین کرمانی

شعر 74 | تا رخت جهان همی بود بر خرِما

تا رخت جهان همی بود بر خرِما

خالی نبود ز رنج و راحت سرما

مادام که در سرای دنیا باشیم

سرما سرِما خارد و گرما گرِما