اوحدالدین کرمانی

شعر 110 | خواهی به زمین نشین و خواهی به بساط

خواهی به زمین نشین و خواهی به بساط

خواهی به غمش گذار و خواهی به نشاط

دنیا همه منزل است مانند رباط

آخر همه را گذاشت باید به صراط