اوحدالدین کرمانی

شعر 112 | تا هست غم خودت نبخشایندت

تا هست غم خودت نبخشایندت

تا با تو توی هست بننمایندت

تازن نکنی بیوه و فرزند یتیم

این در مزن ای دوست که نگشایندت