اوحدالدین کرمانی

شعر 123 | در باغ وجودم چو گیاهی بنماند

در باغ وجودم چو گیاهی بنماند

وز لشکر صبرم چو سپاهی بنماند

تا خرمن عمر بود من خفته بدم

بیدار کنون شدم که کاهی بنماند