اوحدالدین کرمانی

شعر 11 | ای خوش پسران که عقل مدهوش شماست

ای خوش پسران که عقل مدهوش شماست

دل چاکر آن عارض گل پوش شماست

زر را چه محل که سر فدا باید کرد

آن را که سر سیم بناگوش شماست