اوحدالدین کرمانی

شعر 35 | در بادیهٔ عشق دویدن چه خوش است

در بادیهٔ عشق دویدن چه خوش است

وز عیب کسان نظر بریدن چه خوش است

زین سان که من احوال جهان می بینم

دامن ز زمانه در کشیدن چه خوش است