اوحدالدین کرمانی

شعر 67 | هر سر که به تیغ عشق افکنده شود

هر سر که به تیغ عشق افکنده شود

در مرتبه بر ملایکش خنده شود

بویی زمی وصال باید ورنِه

عاشق به دم صور کجا زنده شود