اوحدالدین کرمانی

شعر 148 | در عشق دلی باید و جانی زنده

در عشق دلی باید و جانی زنده

کان را باید به درد دل سازنده

ور زانک تو کنج عافیت می طلبی

رو رو که تو عشق را نشایی بنده