اوحدالدین کرمانی

شعر 212 | چشمی دارم همه پر از صورت دوست

چشمی دارم همه پر از صورت دوست

با دیده مرا خوش است چون دوست دروست

از دیده به دوست فرق کردن نه نکوست

یا اوست به جای دیده یا دیده خود اوست