اوحدالدین کرمانی

شعر 267 | هرگه که تو با فرشته بین بنشینی

هرگه که تو با فرشته بین بنشینی

چون او باشی گر آشنای دینی

گیرم که فرشته را نبینی آخر

آن کس که فرشته بیند او را بینی