اوحدالدین کرمانی

شعر 40 | هرگه که مرا سوی تو آهنگ بود

هرگه که مرا سوی تو آهنگ بود

آنجا چه ثبات و عقل و فرهنگ بود

گویی به سماع برنخیزد کامل

کامل نبود چنین کسی سنگ بود