اوحدالدین کرمانی

شعر 17 | چون می ناید زما دمی درخور او

چون می ناید زما دمی درخور او

ما را نبود هیچ مقامی بر او

تدبیر همان است که بر خاک درش

دریوزه همی کنیم ما از در او