اوحدالدین کرمانی

شعر 84 | گر با من خسته دل بیفتد رایش

گر با من خسته دل بیفتد رایش

جان و دل و دیده هر سه سازم جایش

وآنگاه مرا زغایت سودایش

روزی بینی بمرده اندر پایش