اوحدالدین کرمانی

رباعی 34 | در خاک نگه کند چو با ما نگرد

در خاک نگه کند چو با ما نگرد

از غیرت آنکه دیده بر ما فکند

زان به نبود که ما کنون خاک شویم

تا بو که بدان بهانه بر ما نگرد