اوحدالدین کرمانی

رباعی 50 | بگذار که تا زلف تو گیرم یک بار

بگذار که تا زلف تو گیرم یک بار

یا در کف پای تو بمالم رخسار

انگار که سنگ پایمال است رخم

یا دست مرا شانهٔ چوبین پندار