اوحدی مراغه‌ای

رباعی 32 | بر سبزه نشست می‌پرستان چه خوشست!

بر سبزه نشست می‌پرستان چه خوشست!

بر گل نفس هزاردستان چه خوشست!

ای گشته به اسم هوشیاری مغرور

تو کی دانی که عیش مستان چه خوشست؟