شمارهٔ ۲۴۵

غزلیات

نه از طرب هوس گشت با غم افتادست
هوای نو گل خود در دماغم افتادست

چه تیره است شبم با وجود آتش دل
مگر که چشم بدی بر چراغم افتادست

هلاک خود طلبم من که می خورم بی تو
گمان مبر که نظر بر فراغم افتادست

چو لاله بر سر راهت فتاده ام بنگر
که هوش رفته و از کف ایاغم افتادست

بکوی او همه جا لاله زار شد اهلی
ز بسکه پنبه خونین ز داغم افتادست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}