اهلی شیرازی

غزل 332 | آن شمع گلرخان که رخش لاله زار ماست

آن شمع گلرخان که رخش لاله زار ماست

طوفان آتشی است که در روزگار ماست

تا خوشه چین خرمن صاحبدلان شدیم

تخم محبت همه در کشت و کار ماست

زین آتش نهفته که در خاک میبریم

تا حشر لاله یی که دمد داغدار ماست

در دام عشق ما ز سر شوق میرویم

کانکس که صید ما کند اول شکار ماست

ما تشنه لب به مسجد و ساقی بمیکده

بر کف شراب کوثر و در انتظار ماست

اهلی بمال چهره زردی که زر شوی

زان کیمیای عشق که خاک مزار ماست