اهلی شیرازی

شعر 3 | ای آن‌که غَمَت، فِرِشْتِه، مُحْتاج کُنَد

ای آن‌که غَمَت، فِرِشْتِه، مُحْتاج کُنَد

زُلْفِ تو، حَدیثِ شَبِ مِعْراج کُنَد

دارد سرِ من بر آستانت ز شَرَف

خِشْتی که بَرابَری به دَه تاج کُنَد