ایرانشان

شعر 264 | چو آمد بر کوش و نامه بداد

چو آمد بر کوش و نامه بداد

یکایک بر او ترجمان کرد یاد

برآشفت سخت و پسایید دست

پس آن نامه بر نامهٔ خویش بست

هیونی برافگند نزدیک شاه

به نامه درون گفت کای پیشگاه

قراطوس گردن بپیچد همی

کنون رزم ما را بسیچد همی

چو آن نامه کردم به نزدیک شاه

ز دریا گذر خواست کردن سپاه

ازآن پس رسانم به شاه آگهی

اگر رنج بینم، اگر فرّهی

هیون رفت و او رفتن آغاز کرد

به دریا گذشتن بسی ساز کرد

نپنداشت هرگز قراطوس شاه

که او بگذراند به دریا سپاه

از این داستان هیچ باکش نبود

نه بر چشم او کوش چیزی نمود

به دو مه چهل پاره کشتی بساخت

به دریا بسی بادبان برفراخت

ز بازارگانان بسی ساخت نیز

بخواست و به مردم بینباشت چیز

نخستین گذر کرد با سی هزار

از ایران، وز چین گزیده‌سوار

پس، از پس فرستاد کشتی سپاه

گذر کرد یکسر به نزدیک شاه

سراپرده برزد برآن پهن‌دشت

که دیده ز دیدار او خیره گشت

لب آب پیوسته با دامنش

سپاه اندر آمد به پیرامنش