غزل 125 | عاشقان را دم گرم و نفس سرد بس است
عاشقان را دم گرم و نفس سرد بس است
گرمی و گل نبود اشک و رخ زرد بس است
آسمان گو به رهم شعلهٔ خورشید مدار
که مرا همرهی آن مه شبگرد بس است
مطلب جام جم و آینهٔ اسکندر
گر ز مردان رهی یک نظر مرد بس است
نیم‌جانی به در آورده‌ام از دیر مغان
اینقدر زین سفر دور ره‌آورد بس است
مرشد راه فنا تجربهٔ زنده‌دلانست
خضر این راه دل حادثه‌پرورد بس است
شهره گشتیم به تردامنی و تیره‌دلی
چند ریزید بر آیینهٔ ما گرد؟ بس است
از پریشانی شمعست گرانجانی جمع
لب فرو بند فغانی نفس سرد بس است
فرم نو
تعبیر شما از این فال
نظر شما برای دیگران و برای بهتر شدن تعبیر خیلی مهم است. چند جمله بنویسید.
هنوز نظری تأیید نشده. اول شما بنویسید.
{{ c.body }}