غزل شمارهٔ ۱۳۹

غزلیات

چو زلف خود فرو مگذار کارم
که چون زلفت پریشان روزگارم

به یاد لعل شیرینت چو فرهاد
بتلخی روزگاری می گذارم

بجز نقش رخت نیکو نیاید
ز هر نقشی که نیکو می نگارم

نیارم بر زبان اورد نامت
که گر یارم بشب خفتن نیارم

درازی شب هجران ز من پرس
که شب تا روز اختر می شمارم

بسوزد مشعل تابنده ماه
گر از سوز درون آهی برآرم

ز تاب هجر زلفت چون بنفشه
سر از زانوی حسرت بر نیارم

بیا ساقی ز چشم نیمه مستم
قدح پر کن که در عین خمارم

نمی یابم ز گلزار تو بویی
ز غمزه می زنی بر دیده خارم

رخ ابن حسام و خاک راهت
که در راهت جز این رویی ندارم

مرا استاد عشقت نکته دان کرد
که رحمت باد بر آموزگارم

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}