غزل شمارهٔ ۷۳۰

غزلیات

صفای حال ما مغشوش رنگیست
عدم ‌را نام هستی سخت ننگیست

ز قید سخت جانیها مپرسید
شرار ما قفس فرسوده سنگیست

به هر جا بال عجز ما گشودند
پر پرواز نقش پای لنگی ‌ست

نواهایی که دارد ساز زنجیر
ز شست شهرت‌مجنون خدنگیست

جهان گرد سویدای که دارد
ز داغ لاله این صحرا پلنگیست

سراپا بالم و از عجز طاقت
چوگل پروازم از رنگی به رنگیست

چو شمع از فکر هستی می‌گدازم
بغل واکردن جیبم نهنگیست

شکستن شاقی بزم است هشدار
می و‌ مینا و جام اینجا نرنگیست

جهان ‌، جنس بد و نیکی ندارد
تویی سرمایه ‌هر جا صلح‌ و جنگیست

به یکتایی طرف‌گردیدنت چند
خیال‌اندیشی آیینه زنگیست

نواپروردهٔ عجزیم بیدل
درین دریا خم هر موج چنگیست

{{ errBoot }}
{{ err }}

دیوان شاعران

از میان صدها دیوان، شاعر را انتخاب کنید و شعر را بخوانید.

شاعری یافت نشد.

{{ initial(poet.nickname || poet.name) }}

{{ poet.nickname || poet.name }}

{{ poet.name }}

{{ poet.poem_count }} شعر · {{ poet.category_count }} بخش

{{ poet.description }}

بخش‌های دیوان

هنوز بخشی وارد نشده است.

{{ catTitle }}

{{ total }} شعر

شعری در این بخش نیست.

نتایج «{{ qShown }}»

موردی یافت نشد.

{{ poem.poet_nickname }}

{{ poem.title }}

{{ poem.category_title }}

{{ line }}

{{ poem.plain_text }}